Alevlerin alacakaranlığında
aydınlık ellerini özlüyorum:
meşe kokan, gül kokan,
ve ölüm. Eski kış.
Diye başlayan bir kış şiiri... Eski kışmı demeliyim... Salvatore Quasimodo'nun sevdiğim bir şiiridir... Nobel ödülünü ne kadar hak ettiğini gösteriyor... şiirin devamı...
Kuşlar yem ararken, birden,
karın altında kaldılar;
sözcükler de öyle.
Biraz güneş, aynası bir meleğin,
sonra inen sis, ağaçlar ve biz
sabahın soluğundan yaratılmış.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder